No guilty feelings

Wanneer ik mijn vorige post lees, lijkt het wel alsof ik voor een stuk teleurgesteld ben op dat vlak, maar dat ben ik niet. Ik zou het alleen anders doen in de zin van consequentie wat betreft het maken van afspraken en regels. Ik heb nu teveel zelf verantwoordelijkheid genomen voor anderen terwijl ik zelf teveel hun vermogen heb onderschat en uiteindelijk ben ik daar zelf het slachtoffer van geworden. Maak samen duidelijke afspraken en regels, benoem het en zie er op toe dat ze ook worden nagekomen. Maar vooral neem zelf niet alle verantwoordelijkheid op want dat is op termijn onhoudbaar en daar word je zelf alleen maar het slachtoffer van.

Concreet kan het erop neerkomen dat taken herverdeeld worden en iedereen een stukje verantwoordelijkheid opneemt hiervoor. Delegeren is een kunst maar werkt wel en je kan het ook gewoon leren wanneer dat tot nu toe niet lukte. Zelf merk ik nu dat men hier soms schrikt wanneer ik blijf herhalen dat hun spullen opgeruimd moeten worden. Uiteraard is dit een grote verandering ten opzicht van al die jaren dat ik gewoon alles zelf deed, zomaar gratuit zonder zelfs ook maar even hulp te vragen. Ik zou het ook eerder zelf al hebben gedaan wanneer er niet onmiddellijk gevolg kwam op mijn vraag. Dat doe ik dus niet meer. Ik blijf nu gewoon herhalen en loop hierdoor wel vaak tegen mezelf aan. Ik moet tolereren dat er jassen op stoelen hangen, rugzakken en boekentassen in de keuken blijven staan of schoolspullen overal slingeren behalve daar waar er een plaats is voor voorzien. Het klinkt chaotisch en dat is het ook maar op termijn werkt mijn nieuwe aanpak het wel.

Verwacht natuurlijk niet dat er zomaar uit zichzelf initiatief wordt genomen of er niet tegengeprutteld wordt. Integendeel, er wordt geprobeerd om me toch op andere gedachten te brengen of te overtuigen dat wat rommel helemaal niet erg is. Ik maak me druk om niks en doe mezelf alleen maar te kort hoor ik nu bijna dagelijks. Maar ik merk stilaan vooruitgang, traag en met vallen en opstaan en ik heb geduld, ook al is het met mondjesmaat, ik ben het aan mezelf verplicht. Het is trouwens ook voor hen niet evident, een mama die ineens het roer omgooit en de macht der gewoonte in vraag stelt. En daar heb ik begrip voor maar ik hou vol, voor mezelf en voor hen, ook al zal dat pas op termijn duidelijk worden. Wat me ook helpt is dat ik wel nog wat stuur door hun spullen reeds samen te verzamelen zodat ze enkel één stapel nog moeten meenemen of opruimen. Dat benoem ik dan ook duidelijk en ik blijf het herhalen, interpreteer dit gerust als zagen want dat krijg ik dan ook meermaals te horen, maar het werkt wel. Ik oefen wel al eens wat druk uit om hen ertoe aan te zetten actie te ondernemen maar het belangrijkste is dat dit voor mezelf wel een kleine stap voorwaarts is en dat kan ik enkel toejuichen. Oefening baart duidelijk kunst!

Wie kent het trouwens niet een stapel was op de trap, of wat persoonlijke spullen, in de hoop dat ze het meenemen naar boven en het zelf daar leggen waar het hoort te liggen? Hun bed is ook zo een plaats waar ik durfde hun spullen te verzamelen zodat ze die dan enkel nog op de juiste plaats moesten leggen. De volgende ochtend ontdekte ik dan die zelfde spullen op de grond, gewoon verplaatst voor ze naar bed gingen. Geen haar op hun hoofd dat eraan dacht dat ze ook onmiddellijk de kast in konden. Hilarisch vind ik het nu maar wat heb ik me daar druk in gemaakt, belachelijk want het bleef uiteindelijk  toch zonder gevolg. En de gebruikte glazen en vuile borden die bovenop het aanrecht werden geplaatst in plaats van in de vaatwasser, de lege wc-rolletjes die toch niet werden vervangen en waar de volgende op het toilet dan hinder van ondervond, de natte handdoeken op de grond in de badkamer en bespatte douchewand, de niet verluchte slaapkamers of bedden die overhoop bleven liggen, schoenen overal waar ze maar werden uitgedaan behalve bij het schoenenrek, gsm-kabels die verdwenen waren wanneer men ze dan uiteindelijk nodig had wat dan ook weer voor ontelbare stress zorgde. Herkenbaar voor iedereen met opgroeiende kinderen hoor ik jullie al denken, ik ga dat ook niet ontkennen maar het vanaf nu anders doen is voor mij onontbeerlijk om verder te kunnen met mijn leven, zonder constant opgejaagd te zijn en nooit meer tot rust te komen.

Bovendien zijn het ook enorme ergernissen voor iemand als ik die gewoon houdt van structuur, orde en netheid. Ik functioneer zelf gewoon beter want wanorde zorgt nu eenmaal voor chaos, vooral in mijn hoofd. En een goede organisatie zorgt er uiteraard voor dat je nooit naar wat moet zoeken. Dat herhaalde ik dan ook al belachelijk veel de afgelopen 20 jaar, maar veel resultaat heeft dat nooit opgeleverd. Vooral omdat ik zelf degene was die pro-actief voor de oplossing zorgde door zelf aan het opruimen te gaan. Zo werd dan ook door mijn huisgenoten nooit ervaren dat er wat zoek was of fout liep want ik hield alles onder controle of voorkwam dat wel. Sinds de combinatie met mijn job het onmogelijk maakte om alle touwtjes zelf in handen te houden, veranderde er natuurlijk veel. Vooral omdat de kinderen en mijn man ook nooit verantwoordelijkheid moesten nemen voor de dagelijkse realiteit. Ondertussen laat ik het meer los in de hoop dat de juiste inzichten door ervaring mogen groeien. Of het werkt zal de toekomst uitwijzen maar het zorgt in elk geval voor hoop op beterschap en een beetje meer ademruimte. Het vraagt natuurlijk ook wel energie van mij die andere aanpak en vooral meer rommel maar op termijn kan het me vooral helpen mezelf minder weg te cijferen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s